Betrachtungen eines Zuschauers bei einem Kegelkampf
der 1. Herrenmannschaft des TSV Milbertshofen
von: Hans Ebersperger
zum Aufstieg der 1.Herrenmannschaft in
die Regionalliga Mchn/Nby.
Saison
2001/2002

Heit schau i amoi de Erste o,
i glab
scho, das de wos ko.
Da Gische
– da Alex, de erste Partie,
san zwoa recht guade
– des haut scho hi.
25 Schub san scho vorbei,
da Herbert moant omeiomei,
machts nur so weida – so werd’s nix,
laß die Hand halt vorn – zackelzefix.
50 Schub – koane zwoahundert,
da Herbert sich a
nimmer wundert.
Da Gische
gsundheitlich net guat beianand,
da Alex hirnmassig nix
wia Sand.
100 Schub, a viera vorn dro,
sigst seiba, de zwoa
kennans scho.
Gott sei Dank, 200 Schub san vorbei,
805 und 801, ja do schleichste glei.
De nexten
zwoa san Albert und Gerd,
schau hi, de san des Eintrittsgeld
wert.
Da Albert is dick bandagiert,
stolz und wia imma voll angagiert.
Zwoa eigne Kugeln bringt er mit in da Taschn,
mia san mia
– und mia san koane Flaschn.
Wer is da Gegner – wer is des glei wieda?
De Alemannen – de mach
i alloa doch nieda.
Der Gerd haut de Kugel
narrisch naus,
mit Urgewalt – es is a Graus.
D’Kugel schlogt ei – wira Blitz,
leck mi am Arsch – des haut die vom Sitz.
A Stier is worn – des Riesengeschoss,
scho 8 Stier hot er jetzt – wos is’n bloß los.
4 Charlie außerdem –
so a Scheiß,
ihr brauchts doch Hoiz – ob er des a
weiß?
Nach 200 Schub gengans naus,
spärlich nur war der
Applaus.
An Albert sei Gsicht – a bisserl verklemmt,
da Gerd is sauer – schaut etwas gehemmt.
50 Hoiz
sans hintn – mehr hätt ma scho
gern,
oaner von de zwoa kriagt jetzt de Latern.
Aber jetzt kommt das Mil Paradepaar,
zwoa Kegler – de kennas – des is klar.
De zwoa
de lassns einfach kracha,
de wissen wia ma Hoiz
guat duat macha.
Da Herbert, die
Perfektion in spe,
s’zuaschaugn is bei eam
echt sche.
Da Christian, solide
und zielgenau,
für Mil san die zwoa
einfach a Schau.
50 Holz aufhoin, macha de locker,
des haut de net direkt vom Hocker.
Doch Fehler ham de scho a – de zwoa,
da Herbert und da Soldbua da kloa.
Christian
, kumm a bisserl lacha,
und a wenig a Gaudi macha.
Des fehlt da hoit a bisserl no,
a bisserl lacha derfst du fei scho.
Da Herbert – brav is er – vui zvui.
Herrgott, des is a Mannschaftsspui.
Scheiß se zam deine Kegelspezeln,
wanns kegeln wia de letzten
Kletze(l)n.
De Moral von der Geschicht,
Mannschaftssport – so
dies Gedicht,
ist auch das Kegeln,
glaubt es mir,
zum Mannschaftssport gehört das Wir.
Wenn auch der Einzelne
draußen steht,
es immer am End um die
Mannschaft geht.